Bij inspanningsincontinentie verliest u ineens urine zonder dat u aandrang voelt. Het komt vaak voor bij plotselinge inspanning. Denk aan hoesten, lachen, niezen, tillen, plotseling opstaan, sporten of springen. Urineverlies is niet gevaarlijk, maar wel heel lastig en vervelend door nat worden en een onaangename geur. Bij stressincontinentie werkt de sluiting van de blaas onvoldoende.
Oorzaken
- Niet goed werkende bekkenbodemspieren.
- Verslapping van de bekkenbodem.
De bekkenbodemspieren ondersteunen de blaas.
Onderzoeken
- U krijgt een bloed- en urineonderzoek.
- U vult een aantal vragenlijsten in.
- U krijgt een inwendig onderzoek van de vagina om de ligging van de blaas, baarmoeder en dikke darm te bepalen en de werking van de bekkenbodemspieren
- Er wordt een echo gemaakt van de blaas.
- Meestal krijgt u ook een kijkonderzoek van de blaas.
- Soms is het nodig om een onderzoek van de endeldarm te doen. Dit is een inwendig onderzoek via de anus.
- Soms is een extra onderzoek van de blaas nodig (urodynamisch onderzoek).
Behandeling
Er zijn verschillende soorten behandelingen mogelijk:
- U wacht af. Stressincontinentie is niet gevaarlijk. Het kan ook vanzelf stoppen.
- De eerste behandeling is meestal het trainen van de bekkenbodemspieren. Tijdens fysiotherapietraining leert u deze spieren bewust te gebruiken. Zo kunt u het urineverlies bij hoesten of lachen of andere inspanning verminderen of voorkomen.
- Als fysiotherapie niet helpt wordt er via een operatie een kunststofbandje onder de plasbuis geplaatst.