Saskia Zeller Het is hier zó veel anders en beter geworden

Ik ben niet de makkelijkste klant. Tegen een behandeling zie ik op als tegen een berg. Maar ik kreeg een fijn, vertrouwd gevoel voor en tijdens mijn operatie aan een darmpoliep. Iedereen die je tegenkomt toont begrip en handelt er ook naar. Het geeft je rust, te merken dat je niet gek gevonden wordt wanneer je wat gevoelig bent. Echt, wanneer je op de dag van je operatie zo wordt opgevangen, ga je veel zekerder de behandeling in. Van de internist tot de anesthesioloog, de verpleegkundigen en de operatieassistenten. Je bent in veilige handen en dat maakt zó veel uit in je beleving van een ingreep.

Ik had al langer klachten. Het eerste onderzoek was in een behandelcentrum in Velp, daar werd duidelijk dat ik nadere onderzoeken en mogelijk een operatie moest krijgen. De kliniek suggereerde Tiel. Dan ga je googlen wáár. Ziekenhuis Rivierenland stond eerst niet bovenaan mijn lijst. Maar je leest er goede dingen over, het is dichtbij. dus ik besloot het te proberen. Ook al had ik nare herinneringen aan een galblaasoperatie van een paar jaar terug. Maar de eerste gesprekken, met de internist die de scopie zou uitvoeren, verpleegkundig specialist en de chirurg brachten met tot ander inzicht. In vergelijking met toen is er zó veel anders en beter geworden.

De chirurg bleek dezelfde als van drie jaar geleden. Van het gesprek zou dus nogal wat afhangen. Ik kreeg de gelegenheid mijn eerdere ervaringen te vertellen, waarna we over een nieuwe behandeling konden beginnen. Want het klikte tóch. Maar dat was pas nadat ik de internist die de scopie zou uitvoeren had gesproken. Ook hij had de tijd, gaf heel duidelijk uitleg over wat er zou gebeuren. Ik kreeg ook de keus, want het zou pijnlijk zijn: helemaal onder verdoving of niet. En hij was ook heel ferm: mijn man wilde er graag bij zijn en de internist maakte duidelijk dat dat niet kon. Je hebt in de behandelkamer iemand die er alleen maar is voor jou, die je hand vasthoudt. De internist scopieert en heeft geen tijd om op nóg iemand te letten, zei hij. Een behandeling moet immers veilig verlopen. Ik kon echt meebeslissen. Net als bij de chirurg, die ook vertelde wat de risico’s waren. Je wordt niet gehaast in zo’n gesprek, dus kun je even doorvragen en weloverwogen een besluit nemen. Het is vooral de cultuur van rustig en uitgebreid gesprekken voeren, het begrip voor jouw vragen dat me is bijgebleven. Er zijn ook formele momenten: je moet toestemming geven voor de behandeling. Vooraf, maar zelfs nog op de OK. Maar dan kun je je ook helemaal aan hen toevertrouwen.