Alexandra Steen Opeens heb ik borstkanker

Zomaar. Nooit ziek geweest. Ik merkte het op vrijdagavond, in bad. Op maandag zat ik bij de huisarts, tevoren had ik ziekenhuizen gegoogled en besloten: ik wil naar de mammapoli van Ziekenhuis Rivierenland. Het is een uitstekende keuze gebleken.

Ik probeer  tussen behandelingen door in goede conditie te blijven, vooral door veel te wandelen. Dat zijn ook de momenten waarop ik en mijn man praten over wat hen nu is overkomen, en hoe het begon. Ik kon de woensdag na het gesprek met de huisarts al terecht in het ziekenhuis en kreeg eerst een gesprek met de verpleegkundig specialist. En dezelfde dag een aantal onderzoeken. Vrijdags kregen we al de uitslag van die onderzoeken. Het was heel fijn dat alles zo snel ging, dat het hele proces van diagnose en uitslag plus een behandelvoorstel snel achter elkaar zit. Je wordt echt goed behandeld op die manier, want het is bij kanker vooral erg als je nog niets weet. De verpleegkundig specialist heeft alle tijd, je merkt geen moment, ook niet bij de artsen, dat er ergens tijdsdruk zit. Al is die er voor hen natuurlijk wel. Naast de mondelinge uitleg kreeg ik ook brochures mee, en ze schreef de benaming op van het carcinoom dat zich bij me heeft gevormd.

 

Ik wil heel veel weten over mijn ziekte en de behandelmogelijkheden. “Ik heb boeken gelezen, websites geraadpleegd, ook van de Borstkankervereniging bijvoorbeeld. Die vereniging heeft een vragenlijst die ik heb geprint en heb meegenomen naar het gesprek met de chirurge. Er staan vragen in waar je eigenlijk zelf niet op komt. De chirurge vertelde me dat ze blij was dat ik die gebruikte. Dat geeft haar weer de gelegenheid dingen uit te leggen. Want ze weten veel in dit ziekenhuis, de competentie straalt er vanaf, maar gelukkig wel met behoud van de menselijke benadering voor de patiënt. Het is ook een team dat grotendeels uit vrouwen bestaat. Erg prettig, al valt me wel op dat de mannen iets zachtaardiger palperen (voelen waar een tumor zit) dan de vrouwen.” Als patiënt voel ik me gezien, begrepen en welkom. Ik had een paar dagen na mijn eerste dag chemo ineens een keel die helemaal dicht zat. Dan mag ik zelf de SEH bellen, waarna we meteen mochten komen. Binnen 10 minuten werd er bloed geprikt, korte tijd later is de uitslag er en kan de arts me na overleg met de internist vertellen dat ik in dit geval de keelontsteking zelf nog kan bestrijden. Maar het belangrijkste is: je krijgt ook meteen de geruststelling: dat als er weer iets aan scheelt, ik gewoon moet bellen. Niet moet denken dat het mogelijk weer niks is. Dat is zó belangrijk om te horen voor een patiënt. Je krijgt nadat je geweest bent voor chemo ook nog een telefoontje van de verpleegkundige die je heeft verzorgd: hoe gaat het? Heb je dan iets of een vraag, dan heeft ze meteen antwoord. Heel fijn, je bent wel weg, maar zij zijn dichtbij. Je krijgt wel heel veel folders en boekjes mee. Kan dat niet simpeler, met een appje misschien? En ik houd een hele administratie nu bij, van afspraken en over tijden van innemen van medicijnen voorafgaand aan de chemo, dat zou toch digitaal handiger zijn.