Een verzakking van de baarmoeder komt regelmatig voor. Een verzakking kan ontstaan door verslapping of schade aan de banden die de baarmoeder en vagina steunen. Ongeveer 1 op de 10 vrouwen met kinderen wordt geopereerd voor een vaginale verzakking. Een Manchester-Fothergill operatie is een manier om de verzakking op te lossen.
Vertel dit altijd aan uw behandelend arts.
Bij sommige onderzoeken, behandelingen of operaties moet u tijdelijk stoppen met uw bloedverdunner of deze anders gebruiken. Dit hangt af van het soort bloedverdunner dat u gebruikt, waarom u deze gebruikt en de kans op een bloeding tijdens de behandeling of operatie.
Uw arts, anesthesioloog of de assistente op de polikliniek vertelt u of u moet stoppen met uw bloedverdunner. U hoort ook wanneer u moet stoppen en wanneer u weer kunt beginnen met uw bloedverdunner.
Heeft u geen instructies gekregen of heeft u nog vragen? Neem dan vóór de behandeling contact op met de afdeling waar u onder behandeling bent.
Stop nooit zelf met uw bloedverdunner en begin ook niet opnieuw zonder overleg met uw arts.
De ophangbanden zijn het natuurlijke steunweefsel van de baarmoeder. We maken de ophangbanden korter. De baarmoeder komt dan weer in de goede positie. Er wordt ook een stukje van de baarmoederhals weggehaald. Hierdoor krijgt de vagina de oude lengte terug.
Als het nodig is, wordt er ook een voorwandplastiek gedaan. Dat betekent dat we de blaas weer terug op de plaats duwen. Meer informatie over een voorwandplastiek vindt u in de folder; Bekkenbodem- en incontinentie-operaties(https://www.ziekenhuisrivierenland.nl/behandelingen/bekkenbodem-en-incontinentie-operaties/)
Als het nodig is, wordt ook een achterwandplastiek gedaan. Hierbij wordt de darm weer teruggeduwd naar de oude plek. Soms worden ook de bekkenbodemspieren in het midden weer beter tegen elkaar gebracht. Meer informatie over een achterwandplastiek vindt u in de folder Bekkenbodem- en incontinentie-operaties(https://www.ziekenhuisrivierenland.nl/behandelingen/bekkenbodem-en-incontinentie-operaties/)
U mag naar huis als:
alle controles goed zijn;
u zelf kunt plassen;
u gewoon kunt bewegen.
U heeft 6 weken na de operatie een controle met de gynaecoloog. Deze afspraak is telefonisch.
Zoals bij iedere operatie, kunnen ook bij de Manchester-Fothergill operatie complicaties optreden. Gelukkig komen deze niet vaak voor. Ze kunnen meestal behandeld worden.
Blaasontsteking
Een blaasontsteking komt vaak voor na een bekkenbodemoperatie. Daarom controleren we bij klachten uw urine in het ziekenhuis. Als het nodig is, krijgt u antibiotica. Een blaasontsteking is daarmee goed te behandelen.
Problemen met zelf plassen
De urinebuis en blaas liggen dicht bij de plek waar u geopereerd bent. Hierdoor kan het na de operatie moeilijk zijn om zelf te plassen.
Soms moet u daarom een aantal dagen zelf uw blaas leegmaken met een dun slangetje. Dit heet zelf katheteriseren. Als dit niet lukt, blijft de blaaskatheter langer zitten.
Dit probleem is bijna altijd tijdelijk en gaat vanzelf over.
Urine-incontinentie
Soms ontstaat na een verzakkingsoperatie ongewild urineverlies. Het is niet duidelijk waardoor dit komt. Daarom is het ook niet altijd te voorkomen.
Het urineverlies is meestal niet ernstig. Heel soms ontstaat er ernstig urineverlies na een verzakkingsoperatie.
Schade aan de urinewegen of darmen
Heel soms raken de darm, blaas of urineleider tijdens de operatie beschadigd. Vaak kan de gynaecoloog dit meteen tijdens de operatie herstellen.
Soms wordt de beschadiging pas na de operatie ontdekt. Dan is een tweede operatie nodig.
Moeite met poepen (ontlasting)
Na een ophangoperatie van de darm en een baarmoederverwijdering kunt u moeite hebben met poepen. Deze klachten verdwijnen meestal vanzelf na 3 tot 6 maanden. Vaak helpt het om (tijdelijk) zakjes met medicijnen te gebruiken om de ontlasting soepel te houden.
Nabloeding
Een nabloeding komt niet vaak voor bij bekkenbodemoperaties. Bij operaties via de vagina is het vaak voldoende om opnieuw een tampon in de vagina te brengen of medicijnen te geven. Soms is een tweede operatie nodig.
Seksuele problemen
Bij een bekkenbodemplastiek wordt de ingang van de vagina smaller gemaakt. Hierdoor krijgt de bekkenbodem meer stevigheid. De gynaecoloog zorgt ervoor dat de ingang van de vagina ruim genoeg blijft om seks (gemeenschap) te kunnen hebben. Tenzij u dit niet wilt.
Soms is het resultaat toch anders dan verwacht. Heel soms is de vagina na de operatie korter geworden.
Heeft u na de operatie seksuele problemen? Maak dan gerust een afspraak met uw gynaecoloog om hierover te praten. Vaak kan er iets aan gedaan worden.
Infecties en trombose
Bij elke operatie is er een klein risico op het ontstaan van infecties of trombose.
Afsluiting baarmoeder
Omdat de baarmoedermond voor een deel wordt verwijderd, kan de opening tussen de baarmoeder en de vagina soms dichtgaan door littekenweefsel. Als u nog menstrueert, kan het bloed zich dan ophopen in de baarmoeder. Dit kan pijn veroorzaken. De baarmoedermond kan vaak gemakkelijk weer worden geopend. Soms moet dit onder narcose gebeuren. Door deze afsluiting kunnen andere problemen in de baarmoeder ook pas later worden ontdekt.
Herstel complicaties
Bijna alle complicaties die hierboven staan, zijn tijdelijk. Het herstel kost vaak tijd en soms is een speciale behandeling nodig.
11-11-2026 © Ziekenhuis Rivierenland 2026